Επίκριση


(Scroll down for an english version.)

Επίκριση

Εκτός από όλες τις επικρίσεις που έχω δεχτεί, το χειρότερο για εμένα είναι να παρατηρώ, πώς (κάποιοι) συνοδοιπόροι αυτής τής ζωής, εστράφησαν εναντίον μου, και είπαν, ότι ακούω την φωνή τού εχθρού και ότι ο εχθρός ή ο σατανάς είναι η πηγή των πληροφοριών και τής εργασίας μου, απλώς και μόνον, επειδή δεν τούς είναι οικείο να έρχονται σε επαφή με (τις βαθύτερες γνώσεις που μπορεί κάποιος να λάβει από) τον Λόγο τού Θεού.
Η μόνη μου πρόθεση με την δημιουργία αυτών των γραπτών είναι να προειδοποιήσω τούς ανθρώπους, για το τί έρχεται και να τούς υποκινήσω να πιστέψουν στον Ιησού Χριστό για την σωτηρία τους.
Μετά ο Κύριος μού έδειξε έναν άλλο λόγο, για τον οποίο το να μιλούμε και να χαρακτηρίζουμε έως και να κατηγορούμε τούς άλλους είναι τόσο επικίνδυνο: Ένα χαρακτηριστικό όσων πιστεύουν για τον εαυτό τους ότι είναι οι “απόλυτα σωστοί, εμπνευσμένοι και φωτισμένοι” και οι οποίοι είναι απόλυτα πεποισμένοι να βαδίζουν στον δρόμο προς την σωτηρία τους είναι, ότι δεν φαίνονται να σέβονται τον Θεό όπως θα άρμοζε, και ως εκ τούτου είναι πανέτοιμοι να κρίνουν τούς άλλους βάναυσα και επώδυνα με τα λόγια τους και ξεστομίζουν ο,τιδήποτε τούς έλθει στον νου “από το ύψιστο σημείο τής θέσης τους από όπου κοιτούν προς τα κάτω τα πάντα στην ζωή τους”. Εάν κάποιος “σωσμένος πιστός” ενεργεί από άγνοια εναντίον ενός αδελφού εν Χριστώ και τον κατηγορεί με το να τού αποδίδει αυτό που κάνει ως έργο τού διαβόλου, ενώ εκείνος ο άνθρωπος που δέχεται την κριτική θα μπορούσε στην πραγματικότητα να ακούει από το Άγιο Πνεύμα, τότε αυτό που συμβαίνει είναι, ότι ο επικριτικός πιστός βλασφημεί στην πραγματικότητα το Άγιο Πνεύμα, καθώς αποκαλεί εν αγνοία του το Άγιο Πνεύμα εχθρό του. Η Βίβλος έχει να πει τα εξής για το θέμα:
«Μάρκος 3,28 Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πάντα ἀφεθήσεται τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τὰ ἁμαρτήματα καὶ αἱ βλασφημίαι ὅσας ἐὰν βλασφημήσωσιν.
3,28 Αληθινά σάς λέω, ότι θα συγχωρηθούν στους υιούς των ανθρώπων όλα τα αμαρτήματα και όλες οι βλασφημίες, όσες έχουν εκστομίσει.
3,29 ὃς δ᾿ ἂν βλασφημήσῃ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ᾿ ἔνοχός ἐστιν αἰωνίου κρίσεως·
3,29 Εκείνος όμως που (από κακότητα ψυχής) θα βλασφημήσει το Αγιο Πνεύμα (δηλαδή θα αποδώσει τις φανερές και λυτρωτικές ενέργειες τού Αγίου Πνεύματος στον διάβολο), αυτός δεν έχει άφεση στους αιώνες των αιώνων, αλλά είναι ένοχος αιωνίας καταδίκης.
3,30 ὅτι ἔλεγον, πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει.
3,30 Είπε δε αυτά ο Ιησούς, διότι εκείνοι τον συκοφαντούσαν, ότι έχει ακάθαρτο πνεύμα.»

«Λουκάς 12,10 Καὶ πᾶς ὃς ἐρεῖ λόγον εἰς τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· τῷ δὲ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα βλασφημήσαντι οὐκ ἀφεθήσεται.
12,10 Μεγάλο αμάρτημα το να αρνηθεί κάποιος, αλλά ακόμη και το να εκστομίσει λόγο ενάντιον τού Υιού τού ανθρώπου (σκανδαλιζόμενος από την φαινομενική αδυναμία τής ανθρώπινης φύσης του), θα λάβει συγχώρηση για αυτήν την αμαρτίαν του (εάν ειλικρινώς μετανοήσει). Εκείνος όμως που θα εκστομίσει βλάσφημο λόγο εναντίον τού Αγίου Πνεύματος (και με επίγνωση θα διαβάλλει τις λυτρωτικές του ενέργειες) δεν θα συγχωρηθεί ποτέ (διότι το βαρύτατο αυτό αμάρτημά του φανερώνει, ότι αυτός έχει πλέον σκληρυνθεί τόσο ανεπανόρθωτα στην κακότητά του, όπου χρησιμοποιεί την αντινόηση τού εχθρού και δεν υπάρχει ελπίδα να μετανοήσει).»

Σίγουρα, είμαστε όλοι εκπεσόντες και στερούμαστε από την δόξα τού Θεού, αλλά το να επικρίνουμε τούς άλλους δεν είναι η δική μας αποστολή. Αντίθετα αυτού, θεωρώ ως απαραίτητη συνθήκη επιβίωσης εδώ, όπως επίσης εξαγνισμού τής διάνοιας μας, να αγαπούμε τούς άλλους και ακόμη και τούς εχθρούς μας και να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τα λόγια που αφήνουμε να βγουν από το στόμα μας:
«Ματθαίος 12: 35-37 Ο ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει πονηρά.
12,35 Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει πάντοτε αγαθούς λόγους από τον αγαθό θησαυρό τής καρδιάς του. Και ο πονηρός άνθρωπος βγάζει πονηρά και βλάσφημα λόγια από τον φαύλο θησαυρό.
12,36 Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως·
12,36 Σάς λέγω δε και τούτο: ότι διά κάθε περιττό και μάταιο λόγο, τον οποίο θα πουν οι άνθρωποι, θα λογοδοτήσουν κατά την ημέραν τής Κρίσης. (Και πολύ περισσότερο για τα συκοφαντικά και φαρμακερά λόγια τους.)
12,37 ἐκ γὰρ τῶν λόγων σου δικαιωθήσῃ καὶ ἐκ τῶν λόγων σου καταδικασθήσῃ.
12,37 Διότι από τα λόγια σου θα δικαιωθείς και από τα λόγια σου θα καταδικασθείς.»

Δεν με πειράζει να κατηγορηθώ ψευδώς για αυτό που κάνω: δηλαδή για το ότι προειδοποιώ τούς ανθρώπους τού Θεού για την Ώρα, η οποία είναι κοντά μας, και να μοιραστώ τον Λόγο τού Θεού και τις ιδέες που μού δίνει, με όσους έχουν αυτιά να ακούσουν. Κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος και όλοι κάνουμε λάθη συνεχώς. Είμαι ένας αμαρτωλός που θα με είχα χάσει εντελώς, εάν δεν ήταν ο Ιησούς Χριστός να με σώσει και που κάποτε με έκανε μία νέα δημιουργία εν Χριστώ.
Φοβάμαι, ωστόσο, για εκείνους που είναι τόσο απρόσεκτοι στον τρόπο που χρησιμοποιούν τις σκέψεις τους, τα λόγια τους. Ο εχθρός έχει εξαπατήσει πολλούς, οι οποίοι πιστεύουν, ότι ο Λόγος τού Θεού, η απόλυτη δικαιοσύνη Του, δεν θα ισχύσει γι αυτούς, λόγω των ιδιαίτερων πεποιθήσεών τους —που όμως έρχονται σε αντίθεση με όσα μάς δείχνει ο Λόγος τού Θεού. Το μόνο που σάς ζητώ είναι να είστε προσεκτικοί, για το πώς σκέφτεστε, τι λέτε και πώς ομιλείτε σε κάποιον πριν το πείτε, διότι αυτές οι λέξεις που αφήνετε να παραχθούν μέσω τού στόματος ή τής γραφής ή τού πληκτρολογίου σας θα κριθούν, και μερικές λέξεις θα μπορούσαν να επιφέρουν ασυγχώρητες αμαρτίες εναντίον σας —ακόμα κι όταν είσαι σωσμένος και αγιασμένος. Οπότε, εάν θέλεις να πεις κάτι, ερώτησε τον εαυτό σου, εάν αυτό ευθυγραμμίζεται με την “ειρήνη τής καρδιάς σου”, ή όπως παρουσιάζεται στούς “Γαλάτες”, κι εάν άλλοι θα το αναγνώριζαν ως “καρπό τού Πνεύματος”:
«Προς Γαλάτας 5,22 ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις,
5,22 Ο καρπός όμως, τον οποίο το Άγιο Πνεύμα παράγει είναι η αγάπη προς όλους, η χαρά από την λύτρωση που δίδει ο Χριστός, η ειρήνη που παρέχει η αγαθή συνείδηση, η μακροθυμία προς εκείνους που σφάλλουν απέναντί μας (και μάς αδικούν), η καλωσύνη και η διάθεση να είμαστε εξυπηρετικοί προς τούς άλλους, η αγαθότητα τής καρδιάς, η αξιοπιστία στούς λόγους και τις υποσχέσεις μας,
5,23 πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος.
5,23 η πραότητα απέναντι εκείνων, που μάς φέρονται κατά τρόπο εξοργιστικό, η εγκράτεια, δηλαδή η αποφυγή κάθε πονηρής επιθυμίας και πράξης. Εναντίον των ανθρώπων, που έχουν αυτές τις αρετές, δεν υπάρχει και δεν ισχύει (ανθρώπινος) νόμος.»

Πιστεύω, ότι είναι πολύ σημαντικό να έχουμε μία ακριβή κατανόηση από τον Λόγο τού Θεού, διότι εάν την έχουμε, τότε ερχόμαστε σε επαφή με τον Ουράνιο Πατέρα μας, την Πηγή των πάντων, επειδή τον γνωρίζουμε στενότερα, εγγύτερα, και γι αυτό μπορούμε να παραμένουμε συνδεδεμένοι μαζί Του. Όμως επίσης θα μπορούμε να παρουσιάσουμε τον Λόγο τού Θεού σωστά στούς ανθρώπους γύρω μας.
Η Αγία Γραφή λέει, ότι εάν πιστεύετε ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός τού Θεού, και ότι αναστήθηκε από τούς νεκρούς, θα λάβετε σωτηρία. Πιστεύεις στην καρδιά σου, ώστε να ομολογείς με το στόμα σου, με τα λόγια σου (οπότε χρειαστεί), ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός τού Θεού; Έχεις εναποθέσει όλη την εμπιστοσύνη σου σε Αυτόν για να σε σώσει από τις αμαρτίες σου; Αναζητείς την αληθινή Βασιλεία των Ουρανών, τούς Υπερκόσμους τού αληθινού Φωτός;
Ο Ιησούς έχυσε το πολύτιμο αίμα Του στον σταυρό για να σε ελευθερώσει από τις αμαρτίες σου, ξεπλένοντάς τις, και να γίνεις συνκληρονόμος τού Χριστού, ως γιος ή κόρη τού Θεού.
Αυτό είναι δωρεάν, είναι ένα δώρο σε όποιον θα δεχτεί. Ο μόνος τρόπος, με τον οποίο μπορείς να αποκτήσεις αυτό το δώρο είναι μέσω τής πίστης. Δεν μπορείς να το κερδίσεις, εξοικονομήσεις, όπως επίσης δεν μπορείς να αποπληρώσεις, δεν υπάρχει ο,τιδήποτε να ξεχρεώσεις τον Θεό για αυτό, αφού το αποκτήσεις.
Δεν θα δεχόσουν το δώρο Του για την αιώνια ζωή σου σήμερα; Ενώ υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος για να γίνει αυτό;
Μην εμπιστεύεστε στα δικά σας έργα και στις πράξεις σας, ότι θα σωθείτε εξαιτίας αυτών, ακόμα κι εάν αυτά είναι τα έργα που κάνετε κάτω από το χρίσμα τού Αγίου Πνεύματος. Ο μόνος τρόπος είναι μέσω τής πίστης σου.
Ο Ιησούς θα λάβει όλη την δόξα για κάθε άνθρωπο που έσωσε, εμείς μπορούμε μόνον να τού προσφέρουμε την ευγνωμοσύνη και την λατρεία μας. Ευγνωμοσύνη και λατρεία —καμία άλλη θρησκευτική “υποχρέωση”.

Ελπίδα, Λατρεία και Ευγνωμοσύνη

—————————————————————-

Criticism

Apart from all the criticisms I have received, the worst thing for me is to observe, how (some) fellow travelers of this life, turned against me, and said, that I hear the voice of the enemy and that the enemy or satan is the source of information and of my work, simply because they are not familiar to come in contact with (the deeper knowledge that one can get from) the Word of God.
My only intention with the creation of these writings is to warn people about what is coming and to motivate them to believe in Jesus Christ for their salvation.
Then the Lord showed me another reason why speaking and characterizing and even accusing others is so dangerous: A characteristic of those who think of themselves as the “absolutely right, inspired and enlightened” and who it is absolutely convinced to walk the way to their salvation is, that they do not seem to revere God as they ought, and therefore are ready to judge others cruelly and painfully with their words, and utter whatever comes into their minds “from the highest point of their position from where they look down on everything in their lives.” If a “saved believer” acts out of ignorance against a brother in Christ and accuses him of attributing what he does to the work of the devil, while that man receiving the criticism might actually be hearing from the Holy Spirit, then what happens is, that the critical believer actually blasphemes the Holy Spirit, as he unknowingly calls the Holy Spirit his enemy. The Word of God has this to say on the matter:
«Marcus 3: 28-30 Verily I say unto you, all sins shall be forgiven unto the sons of men, and blasphemies wherewith soever they shall blaspheme: But he that shall blaspheme against the Holy Ghost hath never forgiveness, but is in danger of eternal damnation: Because they said, He hath an unclean spirit.»
«Luke 12: 10 And whosoever shall speak a word against the Son of man, it shall be forgiven him: but unto him the blasphemeth against the Holy Ghost it shall not be forgiven.»

Sure, we are all fallen and come short of God’s glory, but criticizing others is not our mission. On the contrary, I consider it a necessary condition for survival here, as well as for the purification of our intellect, to love others and even our enemies and to be very careful with the words we let come out of our mouths:
«Matthew 12: 35-37 A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, that every idle word that man shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by the words thou shall be justified, and by the words thou shall be condemned.»

I do not mind being falsely accused of what I do: of warning God’s people of the Hour, which is near, and of sharing God’s Word and the insights it gives me with those who have ears to hear. None of us is perfect and we all make mistakes all the time. I am a sinner who would have been completely lost if it had not been for Jesus Christ to save me and who once made me a new creation in Christ. I do however fear for those who are so careless in the way they use their thoughts, their words. The enemy has deceived many, who believe that the Word of God, his absolute Justice, will not apply to them, because of their particular beliefs —which, however, contradict what the Word of God shows us. All I ask is that you’re carefully with what you think, what you say and how you speak to someone before you say it, because those words that you let come out through your mouth or writing or keyboard will be judged, and some words could even bring about unforgivable sins against you —even when you are saved and sanctified. So if you want to say something, ask yourself if it aligns with the “peace of your heart”, or as presented in Galatians, and if others would recognize it as a “fruit of the Spirit”:
«Galatians 5: 22-23 But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, long-suffering, gentleness, goodness, faith, meekness, temperance: against such there is no (human) law.»

I believe that it is very important to have an accurate understanding from the Word of God, because if we have it, then we come into contact with our Heavenly Father, the Source of everything, because we know him more closely, intimately, and therefore we can remain connected with Him. But we will also be able to present the Word of God correctly to the people around us.
The Bible says that if you believe that Jesus is the Son of God, you will receive salvation. Do you believe in your heart, so that you confess with your mouth, with your words (when necessary), that Jesus is the Son of God? Have you put all your trust in Him to save you from your sins? Do you seek the true Kingdom of Heaven, the Overworlds of true Light?
Jesus shed His precious blood on the cross to free you from your sins, washing them away, and for you to become a joint heir with Christ, as a son or daughter of God.
This is a free gift to anyone who will accept. The only way you can obtain this gift is through faith. You can’t earn it, save it, just as you can’t repay God for it, once you’ve got it.
Would you not accept His gift of eternal life today? While there is still some time to do this?
Do not trust in your own works that you will be saved because of them, even if those works are the works you do under the anointing of the Holy Spirit. The only way is through your faith.
Jesus will receive all the glory for every person he saved, we can only offer him our gratitude and worship. Gratitude and worship—no other religious “obligation”

Hope, Worship and Gratitude

Advertisement

Σηματοδότης Φωτός Ιησούς Χριστός

(Scroll down for an englisch version of this text.)

Σηματοδότης Φωτός Ιησούς Χριστός

Ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι ένα αξιοσημείωτο ον: Θεϊκή ενσάρκωση (Υιός τού Ανθρώπου) τής Πηγής των πάντων, η Αληθινή Παρουσία, ο οποίος έδειξε με την υποδειγματική Του ζωή, πόσο σημαντικό είναι, να ζει κάποιος στο έπακρο τής πνευματικής του ικανότητας, όπως επίσης να γνωρίζει, πώς να προσαρμόσει “τις διδασκαλίες” σε εξατομικευμένο επίπεδο, ως προσωπικό βίωμα —κυρίως όμως Εκείνος, το Αληθινό Φώς, ενσαρκώθηκε, ώστε να ζωντανέψει την ληθάργια μνήμη μας, ότι η αληθινή Πατρίδα τού Φωτός βρίσκεται στον Ουρανό κι όχι εδώ στην γη, και να μάς διδάξει, ότι αυτή η ζωή είναι προετοιμασία για την δραπέτευση από τούτον τον κόσμο τής ψευδαίσθησης (samsara) και προσομοίωσης (simulation).

Υπάρχει μία μορφή εξατομίκευσης που είναι υγιής και απαραίτητη. Αυτό είναι όπως με την Φυσική Ιατρική, όπου υπάρχουν συνταγές βοτάνων, οι οποίες είναι γενικές, και που σε κάποιους ασθενείς λειτουργούν και σε κάποιους άλλους δεν λειτουργούν· αλλά υπάρχουν και μεμονωμένες συνταγές που μόνον οι αληθινοί γνώστες αυτής τής ιατρικής τέχνης μπορούν να συνταγογραφήσουν εξατομικευμένα για τον κάθε άνθρωπο. Γι αυτό μερικοί θεραπευτές προτιμούν να ακολουθήσουν το μονοπάτι των υπαρχόντων σκευασμάτων και να γίνουν “αλλοπαθητικοί ιατροί”, ενώ άλλοι ακολουθούν το δύσκολο μονοπάτι τής μελέτης τής Γνώσης, για να μπορέσουν να συνταγογραφήσουν μεμονωμένες συνταγές προσαρμοσμένες στις αληθινές, ΙΔΙΟσυγκρασιακές ανάγκες τού καθενός ανθρώπου.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο πεδίο τού νου: Μερικοί προτιμούν να ακολουθούν τούς κανόνες και την σκιά ενός αγίου —είτε Χριστιανού ή κάποιου Ταοϊστή ή τού Βούδα, δεν έχει σημασία—, τούς οποίους κανόνες εκείνος ο άγιος ανέδειξε για την κοινότητά του πριν από αιώνες, και αυτοί οι ακόλουθοί του έγιναν θρησκευόμενοι και πιστοί. Υπάρχουν και άλλοι, εκείνοι που προτιμούν να ακούν και την εσωτερική τους φωνή όταν μελετούν την διδασκαλία, και οι οποίοι επιθυμούν να γίνουν οι ίδιοι Γνώση.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες, παρευρίσκονται οι θεολόγοι, οι ερμηνευτές, οι μεταφραστές, η κοινότητα των διανοούμενων, που επιμένουν στον εννοιολογικό νου και την νοητική κατανόηση, ως δρόμο για να φτάσουν στον Θεό.

Συλλογίζομαι τούς χιλιάδες μοναχούς, οι οποίοι προσπαθούν να ακολουθήσουν το ζωντανό παράδειγμά τού Θεανθρώπου και να φορέσουν “τα ρούχα” Του. Λέω “τον ρουχισμό”, διότι κανείς δεν είναι ικανός να ζήσει όπως έζησε Εκείνος, αλλά επίσης επειδή πολλοί από αυτήν την κάστα επιθυμούν και ζουν για να επιβάλλουν απόλυτα σε άλλους τον κανόνα των Ευαγγελίων, καθώς δογματίζουν στερεότυπα (“ρούχα”).

Έχουμε παρόμοιες εκτροπές στις κοινότητες όλων των θρησκευτικών κατευθύνσεων, καμία ανεξαιρέτως δεν γλιτώνει από μία παρόμοια δομή συμπεριφοράς: Ένας ιδεαλισμός, που οδηγεί στην μίμηση.

Θεωρώ, ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι λυτρωτικός, προστατεύει μεν και παρέχει μέλλον και κοινωνική ασφάλεια στούς “πιστούς” και στα ιερατεία τους, αποξενώνει δε τούς ανθρώπους από τον Εαυτό, προβάλλοντάς τους σε ένα ιδανικό, που δεν αντιστοιχεί πλέον στην εποχή που ζουν —πόσο μάλλον στις προσωπικές τους ανάγκες. Είναι σαν να βρισκόμαστε σε συμπτωματική θεραπεία, η οποία αντιμετωπίζει “τούς κλάδους τής νόσου, ενώ συγκαλύπτει τις ρίζες”.

Η μελέτη των διδασκαλιών των αρχαίων σοφών και πρεσβυτέρων είναι ουσιώδης και μερικές φορές απαραίτητη, αλλά —όπως και με την διατροφή— είναι επίσης απαραίτητο να γνωρίζει κάποιος, τι είναι ωφέλιμο ή όχι για τον ίδιο και να χρησιμοποιεί την δύναμη τής διάκρισης, για να παραμείνει πιστός στον εαυτό του.

Διότι, ακόμη κι εάν κάποιος “ασπαστεί” τον Χριστό ή έστω τον Χριστιανισμό και δεν έχει συνυπολογίσει τις αληθινές του ανάγκες, δηλαδή, εάν δεν είναι έτοιμος γι αυτό, οπότε εάν δεν παραμείνει πιστός στον Εαυτό του, τότε ο άνθρωπος αυτός γίνεται ακροβάτης ανάμεσα στο “καυτό” (τού νου του) και το “ψυχρό” (τής πίστης του), κι Εκείνος μάς υπέδειξε επανειλημμένα, ότι δεν εκτιμά τούς “χλιαρούς εν καρδία και πνεύματι”.

Πίστη, ύψιστη, είναι εμπιστοσύνη: «Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή.»

Και… να μην ξεχνάμε, αγαπητές και αγαπητοί μου, ποιός είναι ο σηματοδότης Φάρος τού αληθινού Φωτός —και να ομιλούμε, επίσης σε προσωπικό επίπεδο, τακτικά μαζί Του:

«Κύριε Ιησού Χριστέ,

Φώς αληθινό, αυτόφωτο,

Μονογενή Υιέ τού Υπερσυμπάντιου Θεού-Πατέρα, τής Πηγής των πάντων,

Δώρισέ μου από την Χάρη Σου.»

Φώς και Ευγνωμοσύνη

—————————————————————-

Beacon of Light Jesus Christ

Jesus Christ was and still is a remarkable being: Divine incarnation (Son of Man) of the Source of all, the True Presence, who showed by His exemplary life how important it is to live to the fullest of one’s spiritual capacity, as well as to knows, how to adjust “the teachings” on a personalized level, as a personal experience —but mainly He, the True Light, incarnated, to enliven our lethargic memory, that the true Home of the Light is in Heaven and not here on earth, and to teach us, that this life is preparation for escape from this world of illusion (samsara) and simulation.

There is a form of individualization that is healthy and necessary. This is as with Natural Medicine, where there are herbal recipes, which are general, and which in some patients work and in others do not; but there are also individual recipes which only the true connoisseurs of this medical art can prescribe personalized for each person. That is why some healers prefer to follow the path of existing preparations and become “allopathic doctors”, while others follow the difficult path of studying Knowledge, in order to be able to prescribe individual prescriptions adapted to the true, individual needs of each person. It is exactly the same in the realm of the mind: Some prefer to follow the rules and be a shadow of a saint —whether Christian or a Taoist or Buddha, it doesn’t matter— which rules that saint laid down for his community centuries ago, and these his followers they became religious and faithful.

There are others, those who prefer to listen to their inner voice when they study the teaching, and who wish to become Knowledge themselves.

Between these two groups, attend the theologians, the interpreters, the translators, the community of intellectuals, who insist on the conceptual mind and mental understanding, as a way to reach God. I contemplate the thousands of monks who try to follow the living example of the God-man and wear His “clothes”. I say “clothing”, because no one is capable of living as He lived, but also because many of this caste desire and live to impose the Gospel rule absolutely on others, as they dogmatize stereotypes (“clothes”). We have similar deviations in communities of all religious orientations, none without exception escapes a similar structure of behavior: An idealism, leading to imitation.

I believe that this path is not redemptive, but protects and provides a future and social security to the “believers” and their priesthoods, and alienates people from the Self, projecting them to an ideal, which no longer corresponds to the time they live in —let alone ones personal needs. It is as if we are in symptomatic treatment, which treats “the branches of the disease while masking the roots”.

Studying the teachings of the Evangelia, and the ancient sages and elders is essential and sometimes necessary, but —as with diet— it is also necessary to know what is beneficial or not for oneself and to use the power of discernment to remain true to himself. Because even if someone “embraces” Christ or even Christianity and has not considered his own true needs, that is, if he is not ready for it, so if he does not remain true to himself, then this person becomes an acrobat between “hot” (of his mind) and the “cold” (of his faith), and He has repeatedly indicated to us that He does not value the “lukewarm in heart and spirit.”

Faith, supreme, is trust: «I am the Resurrection and the Life.»

And… let’s not forget, dears and beloved ones, who is the beacon of true Light —and talk on a personal level, with Him regularly: «Lord Jesus Christ,

Real light, selflight,

The One begotten Son of the Over-universe God-Father, the Source of everything,

Grant me of Your Grace.»

Light and Gratitude

Πετώντας χωρίς πιλότο – ζώντας χωρίς πυξίδα

Εδώ κάποιος περιγράφει μία εξαιρετική ιστορία, η οποία αποτέλεσε σημείο καμπής για την ζωή του. Βρισκόταν σε ένα μέρος μακριά από το σπίτι του, όπου είχε ταξιδέψει εκεί για επαγγελματικό λόγο. Ο ίδιος αφηγείται:

«Ήμασταν στο αεροδρόμιο και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε και να πετάξουμε πίσω στην πόλη που κατοικούμε, σπίτι μας. Είχα εισιτήριο για να πάρω μία πτήση. Ένας πάστορας ήρθε και μού είπε: “Άκου, μπορώ να σού εξοικονομήσω χρήματα”.

Είπα: “Τι εννοείτε;”

Είπε: “Ήλθα εδώ πετώντας με ένα μικρό αεροπλάνο, είμαι πιλότος, πετάω και μπορώ να σε πάω με το μικρό μου αεροπλάνο και έτσι μπορείς να σώσεις το εισιτήριό σου”.

Είπα: “Ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά έχω αυτό το εισιτήριο και θα πάμε σπίτι, εγώ και αυτός εδώ ο φίλος μου μαζί μου”.

Είπε: “Όχι, όχι, πρέπει να το κάνεις”.

Ενάντια σε κάθε καλύτερη κρίση που είχα, είπα: “Εντάξει”.

Λοιπόν, βγήκαμε στο αεροδρόμιο, μάς πήγε στο αεροπλάνο του, και το κοίταξα και σκέφτηκα: “Λοιπόν, ένα καλό πράγμα τουλάχιστον, είναι γυαλιστερό”.

Μετά αυτός περπάτησε γύρω από αυτό, μπήκαμε μέσα, αυτός κάθισε στο αριστερό μπροστινό μέρος, εγώ είμαι στο δεξί μπροστινό μέρος, ο φίλος μου κάθισε ακριβώς πίσω μου.

Έβαλε εμπρός και ξεκίνησε μία χαρά. Λοιπόν, φύγαμε με ταξί.

Είπα: “Να προσευχηθούμε;”

Είπε: “Ναι, είναι καλή ιδέα, συνήθως δεν το κάνουμε”.

Είπα: “Λοιπόν αυτή την φορά θα το κάνουμε.” Και σάς λέω, προσευχήθηκα πέντε, οκτώ λεπτά, προσευχήθηκα πολύ.

Αυτός ξεκινά, πήγαμε και βγήκαμε στον διάδρομο, το αεροπλάνο σηκώθηκε τόσο απαλά και αρχίζουμε να σκαρφαλώνουμε. Ήταν υπέροχο, δεν υπάρχει πρόβλημα στον κόσμο. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε και πετάξαμε πιθανώς τρία, τέσσερα λεπτά, και συνέβη κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ: ο πιλότος γύρισε προς το μέρος μου και είπε: “Μπαίνουμε στα σύννεφα και δεν μπορώ να πετάξω στα σύννεφα. Με κάνει να λιποθυμώ”.

Είπα: “Τα σύννεφα σε κάνουν, τι;” Είχε συννεφιά όλη την ημέρα, και ανεβαίναμε ακριβώς μέσα στα σύννεφα, και δεν μπορούσες να δεις ο,τιδήποτε. Με κοιτάζει και τα μάτια του γύρισαν πίσω στο κεφάλι του και αρχίζει να μουρμουρίζει, και… λιποθυμά! Λιποθύμησε έτσι απλά. Εγώ τον έπιασα και τον τίναξα, και τού είπα: “Έλα, πρέπει να ξυπνήσεις, για να σε… σκοτώσω”. Τώρα ήμασταν στα σύννεφα και πετάγαμε χωρίς πιλότο, και ο φίλος μου στο πίσω κάθισμα είπε: “Είμαστε νεκροί, έτσι δεν είναι;”

Είπα: “Υπάρχει μία πολύ καλή πιθανότητα για αυτό, ναι!”

Είπε: “Τι θα κάνουμε;”

Είπα: “Δεν ξέρω”.

Αλλά υπήρχε ένας ασύρματος εκεί και τού έδωσα το μικρόφωνο και είπα: “Ξεκίνα να ζητάς βοήθεια”. Εκείνος από το πίσω κάθισμα έπιασε το μικρόφωνο και άρχισε να λέει: “Γειά σας, είναι κανείς εδώ;” δεν ξέραμε καμία σωστή εθιμοτυπία ασυρμάτου, το μόνο που λέγαμε ήταν: “Γειά, είναι κάποιος εκεί;” Και κάποιος απάντησε: “Γειά, γειά; Καλά, δεν ξέρετε τίποτα για σωστή ραδιοφωνική εθιμοτυπία;”

Είπα στον φίλο μου: “Δώσ’ το μου!”, και είπα στο μικρόφωνο: “Όχι, δεν ξέρουμε τίποτα! Βρισκόμαστε σε ένα αεροπλάνο με έναν πιλότο λυποθυμισμένο και δεν ξέρουμε πώς να πετάξουμε αυτό το αεροπλάνο”.

Ο τύπος είπε: “Βρίσκομαι σ’ ένα φορτηγό αεροπλάνο και πετάω έξω από το αεροδρόμιο. Είπες, ότι δεν έχεις κανέναν που να μπορεί να πετάξει το αεροπλάνο σας;”

Είπα: “Ναι, έτσι είναι. Τώρα πρέπει να καταλάβεις, ότι ιδρώνω σαν ετοιμοθάνατος.”

Είπε: “Το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να αρχίσω να κάνω κύκλους, για να μην σε χάσω, διότι αλλιώς θα πετάξω εκτός εμβέλειας τού ασυρμάτου σου και δεν θα με έχεις πιά”.

Έπειτα είπε: “Θα επικοινωνήσω με την Έκτακτη Ανάγκη τού αεροδρομίου για εσάς, και η έκτακτη ανάγκη θα είναι οι άνθρωποι που μπορούν ίσως να σάς βοηθήσουν. Προσπάθησε να σώσεις την ζωή σου”.

Μετά από περίπου πέντε λεπτά ακούστηκε η Έκτακτη Ανάγκη και είπε: “Γνωρίζουμε, έχετε έναν λιπόθυμο πιλότο και κάνεις σας δεν ξέρει πώς να πετάξει αυτό το αεροπλάνο”.

Είπαμε: “Έτσι είναι”.

Αυτός είπε: “Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να σε βρούμε.”

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι είπε αμέσως μετά αυτός ο “άνθρωπος” τής Έκτακτης Ανάγκης. Είπε: “Η δουλειά μου είναι να σε πάω σπίτι σου ασφαλή. Αυτή είναι η δουλειά μου, αλλά”, είπε, “εδώ θα κάνουμε μία συμφωνία: εάν θέλεις να σε πάω σπίτι σου ασφαλή, πρέπει να μού υποσχεθείς, ότι θα υπακούσεις την φωνή μου”, και είπε, “Εσύ δεν μπορείς να με δεις, αλλά εγώ μπορώ να σε δω. Εάν δεν υπακούσεις την φωνή μου, θα πεθάνεις”.

Όταν δεν μπορείς να δεις ο,τιδήποτε, δεν έχεις ιδέα πόσο αποπροσανατολισμένος έχεις γίνει.

Πολύ σύντομα είπε: “Εντάξει, σε βρήκα. Τώρα άκουσέ με προσεκτικά. Βρίσκεσαι τέσσερα λεπτά από ένα βουνό. Με αυτήν την πορεία σου θα συγκρουστείς σε αυτό το βουνό και θα πεθάνεις. Ακολούθησε την φωνή μου”.

Δεν τού είπα ποτέ: “Πρέπει να ακολουθήσω την φωνή σου;” Είναι λογικό αυτό; Βλέπεις, κατάλαβα, ότι χωρίς την φωνή του δεν είχα ελπίδα, δεν είχα τίποτα.

Και καταλαβαίνεις, χωρίς την φωνή τού Θεού, δεν έχουμε τίποτα. Τίποτα.

»Μετά από λίγο μάς είπε: “Παγώνω όλη την κυκλοφορία στην περιοχή. Θα μού πάρει μιάμιση ώρα για να σάς καθοδηγήσω πίσω στο αεροδρόμιο και έχει πολύ άσχημο καιρό μεταξύ εσάς και τού αεροδρομίου. Ετοιμάσου για μία δύσκολη διαδρομή”, και μετά πρόσθεσε: “Θέλω να με ακούσεις: Δεν θέλω να κοιτάς τι γίνεται έξω. Δεν θέλω να δώσεις σημασία στην καταιγίδα, πρόσεχε και άκου μόνον ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΟΥ!” Είπε: “Εάν αρχίσεις να βλέπεις την καταιγίδα, θα πεθάνεις. Εάν ακολουθήσεις την φωνή μου, θα σε φέρω πίσω”.

Τώρα επειδή καθάρισαν όλη την κυκλοφορία, πολλοί πιλότοι, εκείνα τα νυχτερινά φορτηγά και όλα τα άλλα αεροπλάνα στον αέρα, άρχισαν να μάς μιλούν. Είπαν: “Προσευχόμαστε για εσάς! Θα τα καταφέρετε! Αλλά ακούστε την φωνή, αυτό είναι το κλειδί!” Είπαν: “Εμπιστεύσου την φωνή!”

Συνειδητοποιείς, ότι το κεφάλι σου είναι γεμάτο φωνές; Και όλοι σε αυτόν τον κόσμο θέλουν να σού μιλήσουν; Και όλοι θέλουν να είναι η φωνή ελέγχου. Και λέει ο Θεός: “Θέλω να είσαι μία Ζωντανή Θυσία, θέλω να βάλεις τον εαυτό σου στον Βωμό και η φωνή μου να γίνει η φωνή σου.”

»Τελικά περάσαμε από τις χειρότερες καιρικές συνθήκες, αλλά υπήρχαν ακόμα κι άλλα, η φωνή επέστρεψε, και είπε: “Θα σε βάλω στην σειρά”, είπε, “Θα σε φέρω ακριβώς επάνω από τον διάδρομο προσγείωσης. Στην αρχή τού διαδρόμου είναι μερικά φώτα και έχουν την μορφή σταυρού”, είπε, “Μην το ξεχνάς αυτό: ο σταυρός είναι ο δρόμος για το σπίτι”. Επιτέλους μάς κατεβάζει κάτω. Ακόμα δεν μπορούμε να δούμε τίποτα και το μόνο που έλεγε ήταν: “Μείνε μαζί μου!”

“Τα πρόβατά μου”, λέει η Βίβλος, “ακούν την φωνή μου και με ακολουθούν”.

»Τελικά μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από το έδαφος είδαμε τον σταυρό. Προσγείωσα το αεροπλάνο —στην πραγματικότητα το προσγείωσα επτά φορές— και τελικά όλα σταμάτησαν, και την στιγμή που σταματήσαμε ο πιλότος ξύπνησε. Η φωνή από τον ασύρματο είπε: “Ευχαριστώ που με ακούσατε”.

Μετά από λίγο είπε: “Τούς βλέπω να συντρίβονται και να καίγονται όλη την ώρα, διότι δεν ακολουθούσαν την φωνή μου. Δεν καταλαβαίνουν, ότι είμαι αυτός που μπορώ να τούς δω, ακόμα και όταν εκείνοι δεν μπορούν να με δουν. Οι φωνές στο κεφάλι τους τούς κυριεύουν και ακούν αυτές και πεθαίνουν. Αυτοκτονούν, αυτοκαταστρέφονται. Ευχαριστώ που άκουσες την φωνή μου.”

Μετά μάς έβαλαν σε ένα δωμάτιο ενός μοτέλ και γύρω στις τέσσερις το πρωΐ χτύπησαν την πόρτα μου και άνοιξα την πόρτα. Ένας άντρας στεκόταν εκεί, είπε: “Γειά σου”.

Είπα: “Εσύ είσαι η φωνή. Εσύ είσαι αυτός που με έφερε πίσω, σπίτι μου.”

Είπε: “Εγώ είμαι.”»

Καταλαβαίνεις, ότι μία ημέρα θα σταθείς μπροστά Του και θα πεις: “Ήσουν η φωνή. Είσαι η φωνή που με έφερε Σπίτι.” Εάν δεν βρίσκεστε σε αυτόν τον βωμό ως Ζωντανή Θυσία, το κεφάλι σας είναι γεμάτο φωνές. Και μετά αναρωτιόμαστε, γιατί οι άνθρωποι συντρίβονται και καίγονται. Αναρωτιόμαστε, γιατί γκρεμίζονται οι γάμοι. Και ο Κύριος λέει: “Εγώ είμαι αυτός που έχει την φωνή”. Το μόνον που μπορείτε να θυμάστε είναι αυτή η φωνή που λέει: “Μείνε μαζί μου, μείνε μαζί μου. Μην ακούς τι συμβαίνει στο κεφάλι σου και μην βλέπεις την καταιγίδα. Μείνε μαζί μου και θα σε περάσω απέναντι, θα σε φέρω σπίτι.”

Σήμερα έχεις έναν Θεό που έχει υποσχεθεί να σε περάσει απέναντι, να σε φέρει Σπίτι.

Ζωντανή Θυσία.

Άγιος.

Ιησούς Χριστός ανέστη!

Ιησούς Χριστός ανέστη!

Θυμάμαι, ένα από αυτά που με εντυπωσίασαν το πρώτο διάστημα, όταν είχα γνωρίσει τον Διδάσκαλό μου (αρχές τής δεκαετίας τού ’80), ήταν εκείνη η διαρκή του χαρά. Μού είχε προξενήσει τόσο βαθιά εντύπωση εμένα, ως νεαρού άνδρα τότε, όπου κάποια στιγμή ιδιαίτερης σιωπηλής χαράς του, τον ερώτησα, γιατί;

Εκείνος μού είπε, κοιτάζοντας με βαθιά μέσα στα μάτια, ότι… «Ο Ιησούς ανέστη εκ νεκρών!»

Το μεγάλο μας πρόβλημα, αγαπητές και αγαπητοί μου, είναι ότι, ενώ ο θάνατος ενικήθηκε, μέσω τής Ανάστασης τού Ιησού, την οποία μάλιστα εορτάζουμε ως Λαμπρή, εμείς συνεχίζουμε να φοβούμαστε τον θάνατο.

Αυτό συμβαίνει, επειδή νομίζουμε, ότι η ζωή τελειώνει με τον θάνατο τού φυσικού σώματός μας.

Γι αυτό ο απεριόριστος φόβος των ανθρώπων για την “πρώτιστη” αρετή τής “και-καλά-υγείας”, όπως επίσης η μανία τους για τεχνολογική διαιώνιση τού είδους εδώ, σε αυτόν τον κόσμο.

Αγνοούμε ή ξεχνούμε, ότι ο Ιησούς είναι ο Νικητής τού θανάτου, όπως επίσης ο Νικητής τής αμαρτίας (η εξαναγκαστική πρόσδεση με αυτόν τον κόσμο και ό,τι αυτό συνεπάγεται και εμπεριέχει), αλλά και ο Νικητής τού διαβόλου (τού κυρίου τής απώλειας και ανυπαρξίας).

Το βέβαιο είναι, ότι αυτοί που μάς γαλούχησαν και εκπαίδευσαν —κυρίως οι γονείς μας και οι ιερείς τής θρησκείας— ευθύνονται που μορφοποιούν εν διαρκεία είκοσι αιώνες τώρα, νοητικά όντα που δεν έχουν γνώση τής Ζωής στα Υπερσύμπαντα τού Φωτός, καθώς δεν διδάσκουν πρωτίστως και ξεκάθαρα τούς ανθρώπους, ότι ο θάνατος είναι ηττημένος και ως ανθρώπινη δυνατότητα! Δεν διδασκόμαστε από παιδιά την Πηγή προέλευσής μας και την δυνατότητα μετάβασης Σπίτι, πίσω στην Πηγή: στο Βασίλειο των Ουρανών.

Ο θάνατος είναι ηττημένος από τον Νικητή. Αυτό είναι Αγιότητα. Τι θα επιλέξεις;

Οι Ασκίαστοι και το Άγιο Πνεύμα

Ασκίαστος (άσκιος)

Ακολουθήστε τούς Ασκίαστους, εκείνους που δεν αφήνουν ίχνη στην άμμο, δεν αντανακλώνται στον καθρέφτη, και των οποίων η εμφάνιση δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε φωτογραφικό φιλμ, όπως ο Ιησούς, ο ενσαρκωμένος Υιός τού Θεού και ο Βούδας, ο ολοκληρωμένος, τέλειος άνθρωπος, όπως επίσης οι λίγοι αληθινοί άβαταρς, άγιοι (“είδωλα”), που έχουν περπατήσει σε αυτή την γη. Γίνετε σπάνια μαργαριτάρια, σαν αστέρια στο φως τής ημέρας, η ενσάρκωση τής Αλήθειας, τής Αρχέγονης Σοφίας.

Είναι αδύνατον να είσαι η σκιά κάποιου ή από κάτι, ενός θρησκευτικού ή πολιτικού συστήματος ή θεσμού ή/και γενικά σκιά, και ταυτόχρονα να είσαι ελεύθερος και ευτυχισμένος. Όλα τα «-ισμός» πρέπει να εγκαταλειφθούν, ώστε να εκδηλωθεί ανεμπόδιστα το καθαρό φως τού αγέννητου πνεύματος, τού Αγίου Πνεύματος τής Πηγής όλων.

Η Γνώση είναι ένα μοναχικό ταξίδι μέσα στην θεϊκή δίνη. Θα βρείτε λίγους συντρόφους, αδέρφια ή αδερφές, για να σάς συνοδεύσουν. Η δική σας φυσική οικογένεια θα είναι συχνά εμπόδιο και οι λεγόμενοι παιδικοί σας φίλοι θα σάς αφήνουν στα μισά τού δρόμου και θα σάς λένε τρελό ή αλλόκοτο. Η Αλήθεια αποκαλύπτεται μόνον σε όσους είναι ατρόμητοι και πρόθυμοι να πεθάνουν για αυτήν (την αλήθεια). Το πέπλο τού ναού, το πέπλο τής θρησκείας, κάθε θρησκείας με τα δόγματά της, πρέπει να αποφορεθεί, ώστε να επιτρέψει στο θείο φως να διαπεράσει και λάμψει. Χωρίς περιορισμούς τής ελευθερίας από δόγματα, είτε “ανθρωπιστικά” ή θρησκευτικά, όμως με πνευματικότητα —και δεν εννοώ πανθρησκείες και αλιγάτορες.

«Ο νους είναι σαν ένας κήπος», έλεγε κάποιος, «χρειάζεται αρχικά να τον καθαρίσεις, ώστε να τον καλλιεργήσεις». Χρειάζεται να γδυθούμε από τα βαριά ρούχα των άκαμπτων πεποιθήσεων, των σκληρύνσεων που επιφέρουν τα δόγματα, ώστε να είμαστε ικανοί να λάβουμε κάτι νέο: Εάν δεν αφήσω οπίσω μου το παλαιό, δεν μπορεί να έλθει η εξυγίανση τού αγέννητου Πνεύματος, το Φώς τής Αλήθειας, να κατοικήσει μέσα μου, να εξουδετερώσει την σκιά μου και να γίνω ασκίαστος, καθρέπτης. Η κατάσταση τού Αγέννητου Πνεύματος (άκτιστο, αγέννητο πνεύμα) σε έναν άνθρωπο δεν δημιουργεί τον Θεό, αλλά μία ενσάρκωση ενός ολοκληρωμένου ανθρώπου, αυτό που αποκαλούμε “άγιον” και “αγία”. Αυτή η κατάσταση είναι πολύ περισσότερο η αυθόρμητη και ανεμπόδιστη έκφραση ενός αδιαμόρφωτου δυναμικού, είναι η φύση τού πνεύματος, σαν «καθρέφτης», χωρίς αντιδράσεις/αντανακλαστικά. Δεν καταλήγει απαραίτητα σε μία θρησκεία, δεν πρόκειται για θεϊσμό, αλλά για ένα αγέννητο/μη-δομημένο δυναμικό, τού οποίου ο καθρέφτης επιτρέπει την ίδια στιγμή στα φαινόμενα να αντανακλώνται χωρίς διάκριση.

Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η “αγνή” —χωρίς νου και χωρίς λογισμούς— κατάσταση; Πριν ανοίξουμε αυτό το θέμα, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την διαφορά μεταξύ τού Αγέννητου Νου από την μία και των προβολών του από την άλλη, οι οποίες προβολές είναι οι «κινήσεις» (σκέψεις), το «παιχνίδι» τού νου. Στον κόσμο των φαινομένων, εκδηλώσεων, στον κόσμο τού εγωκεντρισμού ή τού εγώ (“είμαι αυτό ή εκείνο”), οι εικόνες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι τα απαραίτητα «επιδέξια όργανα» για την προστασία και την ενίσχυση αυτού που νομίζουμε ότι είμαστε (η μάσκα μας, η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας). Η ταύτιση και η διάκριση (θέτω ετικέτα· σήμανση) είναι οι δύο φορείς τού κοινού νου, που στην Παραδοσιακή Φυσική Ιατρική ονομάζουμε «εννοιολογική (λογική) συνείδηση» ή Yi, η οποία εδρεύει στην Σπλήνα, και ανήκει στο στοιχείο Γη (γειώνει στο Μάτριξ).

Η “αγνή” κατάσταση τού νου, όχι η λογική, αλλά εκείνη χωρίς απώτερα κίνητρα, χωρίς υστεροβουλία, εγκαθιδρύεται σε διάφορα στάδια:

Το πρώτο είναι να κατανοήσουμε, πώς λειτουργεί η εξαρτημένη (και εθισμένη) διάνοια. Βασικά, όπως και η Διαφοροδιάγνωση στην Φυσική Ιατρική, δεν είναι δυνατός ο καθορισμός μίας στρατηγικής θεραπείας, πριν είναι σαφώς κατανοητή η φύση τής νόσου. Η ταύτιση και η διάκριση/διαφοροποίηση (λογικός, εννοιολογικός νους) είναι απαραίτητες εδώ για να επιβιώσουμε και λειτουργήσουμε στον διττό κόσμο των φαινομένων (mirage, ψευδαίσθηση, προσομοίωση, matrix). Αυτός ο κόσμος και ο τρόπος σκέψης του σχετίζεται πάντα με τις αναμνήσεις, δηλαδή με την ρύθμιση που έχουμε λάβει, σαν μία κίνηση εκκρεμούς μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος: κάθε κρίση μου, οπότε και αντίληψή μου, βασίζεται σε βιώματα τού παρελθόντος μου (συνήθως τραύματα), και αποφασίζω να πράξω με ένα κύριο κριτήριο: να μην συμβεί αυτό το τραύμα πάλι στο μέλλον.

Χρειάζεται να μάθουμε να γίνουμε παρατηρητές και να μεταμορφώνουμε (κάθε φορά) ολόκληρη την ύπαρξή μας σε μία ικανότητα θεώρησης, παρατηρώντας τις κινήσεις τού εννοιολογικού μας νου, «χωρίς να καβαλάμε τα κύματα ή να εξαρτόμαστε από αυτά». Η λήψη “απόστασης” είναι λοιπόν το πρώτο βήμα.

Το δεύτερο βήμα είναι να αποβάλλουμε, να αφήσουμε τις εικόνες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα («ήχους») που μάς κατοικούν μέσω μίας απραξίας από πρόθεση, δηλαδή: δεν πράττω με πρόθεση, ενάντια, σε αυτό που παρατηρώ και το οποίο δεν μού αρέσει και που θα ήθελα να αλλάξω. Είναι σαν τα παιδιά μας: εάν δεν τραβήξουν την προσοχή που χρειάζονται, τα πρότυπά τους και ορισμένες συμπεριφορές τους θα μειωθούν φυσικά. Είναι σαν να σταματήσουμε να ταΐζουμε τα περιστέρια στην αγορά ή να σταματήσουμε να ταΐζουμε «την τίγρη των συνηθειών μας». Εάν το κάνουμε αυτό, δεν θα έρθουν πιά.

Μία φυσική κενότητα, διαύγεια και γαλήνη (ηρεμία) θα επικρατήσει, η οποία δεν δημιουργείται από διανοητικά κόλπα ή νέες θεραπευτικές μεθόδους ή μέσω κάποιας επεξεργασίας τής παιδικής ηλικίας, αλλά προκύπτει αβίαστα από μόνη της. Δεν πρόκειται για «ανταλλαγή μίας τίγρης με δεινόσαυρο (δράκο)», αλλά για την αβίαστη αποδοχή και άνθιση τής πρωταρχικής/αγέννητης σοφίας (Άγιο Πνεύμα).

Με κάποια φροντίδα και υπό την καθοδήγηση ενός αληθινού διδασκάλου, δηλαδή ενός πνευματικού φίλου, μπορούμε να προσεγγίσουμε αυτόν τον αγέννητο χώρο, ο οποίος είναι ηρεμία (ειρήνη), αγάπη, συμπόνια και χαρά (ευδαιμονία). Αυτές οι ιδιότητες προκύπτουν φυσικά, μέσω τής απραξίας/αδράνειας, μέσω τής απόσυρσης, ελλείψει συγκέντρωσης. Αυτό θα το ονόμαζα «Αγέννητη επίγνωση (Συνειδητότητα)».

Είναι η μέσω πρόθεσης απραξία, δηλαδή χωρίς να έχω την ανάγκη να πράξω, που το κάνει αυτό δυνατόν.

Η κάθε παρούσα στιγμή προκύπτει από μόνη της και διαμέσου τού εαυτού της, χωρίς “ηθοποιό”, χωρίς έναν πράττοντα. Εδώ μιλάμε για ψυχολογικό θάνατο, για θάνατο τού εγώ, όχι για ψυχολογικό μετασχηματισμό: δεν υπάρχει ο,τιδήποτε να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε.

Ο δεύτερος δρόμος είναι αυτός τής ενέργειας (Chi) και των πρακτικών ασκήσεων, αναπνοής και προσευχών, που επιτρέπει την διαδικασία τής φυσικής ηρεμίας και ακινησίας, κατευθύνοντας τούς “διττούς ανέμους” (εσωτερικές ενέργειες, αύρες) στο Κεντρικό Κανάλι (Chong Mai). «Στο μάτι τού τυφώνα, η κίνηση σταματά» και επικρατεί μία φυσική ηρεμία, που αναφέρεται ως η κατάσταση τής άπνοιας.

Και οι δύο μέθοδοι χρησιμοποιούνται μαζί.

Φως και ευγνωμοσύνη

Center

There is no Center,

when the Center isn’t Everywhere.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can alway preview any post or edit you before you share it to the world.